Ziekenhuis, galstenen en galblaas

Helaas hoort het delen van de minder leuke dingen er ook bij. Heb veel hoogtepunten gehad maar de laatste twee weken waren helaas wat minder leuk. 2,5 week geleden melde ik me ziek op het werk omdat ik hele erge buikpijn had. Omdat ik het niet kon plaatsen dacht ik aan voedselvergiftiging. Zaterdag was het al een stuk minder en kon zondag zelfs (met moeite) weer hardlopen. Maandag en dinsdag gewoon werken en zelfs dinsdagavond nog naar aquarobic geweest. Helaas werd ik in de nacht van dinsdag op woensdag wakker met extreem veel pijn in mijn buik. Ik hoopte dat het snel over zou gaan maar in de ochtend was het alleen maar erger. Dus ik werk maar weer afgezegd en de huisarts gebeld.

De huisarts kwam op huisbezoek en onderzocht mij, ondertussen had ik wat op internet zitten zoeken en op de Facebook groep. Daar hadden meer mensen het over galstenen gehad namelijk. Dus ik zei dit tegen de huisarts maar die geloofde niet dat dat het kon zijn. Ik ben daar tenslotte veel te jong voor en koliekpijn zou ik wel weten als ik dat zou hebben (achteraf dus al 2 nachten/dagen gehad!!). Hij dacht dus aan een maagzweer en schreef mij maagbeschermers voor… In de middag werden die bezorgd maar in de avond was de pijn nog niet minder en voelde ik me zo ellendig dat een vriendin mij naar de huisartenpost in het ziekenhuis heeft gebracht. Daar UREN!! zitten wachten om uiteindelijk naar huis gestuurd te worden met morfine en de mededeling dat ik de volgende dag de huisarts moest vragen om een verwijzing naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek en een echo…

De nacht met veel moeite doorgekomen en meteen de ochtend maar gebeld naar de huisarts. De assistent zou wel even overleggen met de huisarts en mij terugbellen.. 1,5 uur later nog niets gehoord dus maar weer even gebeld.. Ja de dokter is nog bezig met spreekuur, zodra het kan zal ik overleggen.. Weer 1,5 uur later nog niets gehoord. Mijn moeder was ondertussen maar wel naar mij gekomen want als ik naar het ziekenhuis moet dan moest er iemand mee en het is ver reizen voor haar. Dus die stond op het punt om de huisarts weer te bellen toen er werd aangebeld.. Stond de huisarts voor de deur. Goh communicatie is weer op en top!

Nog even onderzocht en een aantal excuses later belde de huisarts naar de spoedeisende hulp of ik vandaag daar nog terecht kon. Mijn moeder en ik naar de spoedeisende hulp, gelukkig dit keer wel redelijk snel aan de beurt en kon ik op een bed liggen (ipv op die stomme stoeltjes de nacht ervoor!). De hele middag op de spoedeisende hulp gelegen, ene onderzoek naar het andere en iedere keer het zelfde verhaal weer vertellen.. Natuurlijk moest iedere dokter/zuster zelf ook even voelen in mijn (vreselijk pijnlijke!) buik. Wederom, communicatie was weer ver te zoeken.. Uiteindelijk kwam bloedonderzoek terug en daar waren ontstekingswaardes in te zien en dingen met mijn lever ofzo. Dus een echo van mijn buik laten maken. Ook daar moest natuurlijk een tweede er bij gehaald worden, is het wel echt zo? Klopt het wel wat ik zie? Zo frustrerend!!

En maar weer wachten op antwoord.. Wachten en gebrek aan communicatie zijn de 2 hoofdpunten van de komende dagen helaas.. Uiteindelijk kwam er iemand om te vertellen dat ze galstenen konden zien en dat ze gingen overleggen wat nu te doen. Of nu opnemen of over een paar dagen/weken terug komen. Na weer wachten kwam er iemand mij vertellen dat ik opgenomen zou worden en de volgende dag een ERCP zou krijgen.

ERCP

Een ERCP is een kijkonderzoek waarmee ze met een endoscoop door de slokdarm gaan kijken in je galwegen en alvleesklier. Je krijgt een roesje (al werkte deze helaas voor mij pas na die tijd..) en het onderzoek duurt tussen de 20 minuten en een uur. Of zoals in mijn geval 1,5 uur.. Je ligt het hele onderzoek op je buik en bent dus wakker. Ik wou dat ik het anders kon zeggen, maar het is een van de vreselijkste dingen die ik heb meegemaakt.

h9991423_001

Ik werd dus opgenomen en kreeg een infuus en werd naar mijn kamer gebracht. Een hele gezellige kamer.. Op het feit na dat het een kamer was vol met oude Friese mannen die de hele tijd door zaten te hoesten, overgeven en aan een zuurstofmachine moesten.. En natuurlijk midden in de nacht kwamen er nog 2 nieuwe patiënten bij op de kamer. Ondertussen had ik al een paar dagen niets gegeten en nu mocht ik ook nog eens niets drinken.

IMG_6828Een slapeloze nacht en veel pijn verder werd mij verteld dat ik al om half 10 de ERCP zou krijgen. Dus ik me even opfrissen en wachten tot ze me gingen ophalen. Half 10 kwam en ging voorbij.. Kwart voor 10 kwamen ze met de mededeling dat het kwart voor 12 pas zou zijn.. Dus ik weer wachten, kwart voor 12 kwam en ging voorbij.. Het wordt toch pas 4 uur! Grrr tuurlijk, voelde me nog niet ellendig genoeg. Dus weer wachten, wachten en nog meer wachten…

Om 4 uur eindelijk werd ik opgehaald voor de ERCP, het onderzoek was echt vreselijk. Gelukkig waren ze wel allemaal heel aardig en probeerden ze er alles aan te doen om mij gerust te stellen. Maar het deed erg veel pijn, je voelt je ellendig en je voelt alles in je buik gebeuren. Na die tijd werd ik naar mijn kamer teruggereden en kwamen mijn ouders langs. Het roesje begon toen pas echt goed te werken dus heel erg aanspreekbaar was ik niet. Ik had vooral erg veel pijn. Dus maar weer pijnstillers. Wel mocht ik een beetje appelmoes eten en vla. Dit was wel heel erg fijn. Aangezien ik al heel lang niets had gegeten, het deed alleen wel erg pijn met slikken. Daarna een hele tijd kunnen slapen gelukkig door het roesje.

IMG_6876De volgende dag zou ik te horen krijgen hoe nu verder. Het was namelijk nog niet duidelijk of ik geopereerd moest worden aan de galblaas en zo ja wanneer dan. Dus weer bloedprikken en en wachten. Gelukkig kwam Lisa langs om mij even op te vrolijken en te ontvoeren naar beneden. Even met de rolstoel door het ziekenhuis racen. Daarna weer terug op de kamer en wachten op antwoord.. Een paar uur later kreeg ik te horen dat ik toch nog moest blijven omdat ze wilden proberen om mij zondag te gaan opereren. Waarschijnlijk in de ochtend zelfs al.

IMG_6879Zondagochtend wilde ik me even opfrissen maar kreeg hier geen mogelijkheid nog voor helaas. Dus ik zit te wachten tot ik me kan douchen en komt er een chirurg bij me om te vertellen dat de operatie misschien toch niet zou gaan lukken die dag en misschien pas einde van de week. 2 seconden later komt er een zuster bij staan om mij te vertellen dat ik nu naar de OK moest.. Wederom, hele goeie communicatie… Ik heel snel nog een berichtje kunnen sturen naar mijn moeder en toen werd ik al weggereden naar de OK. Mijn nagellak moest er onderweg in de lift nog worden afgepoetst.

IMG_6884De operatie ging helemaal goed en ze hebben mijn galblaas eruit gehaald. Veel pijn toen ik wakker werd van de narcose en kreeg veel morfine. Daarna werd ik teruggereden naar een andere kamer (gelukkig!!) en daar kon ik mooi beetje bijkomen van de operatie. Mijn ouders kwamen langs en ik had een cadeautje gekregen en een lieve kaart van mijn consulent. Die was net langsgekomen in het ziekenhuis toen ik werd geopereerd. En als souvenir kreeg ik de galstenen die nog waren achtergebleven na de ERCP mee in een potje. Dat zulke kleine steentjes mij zoveel pijn en last hebben kunnen bezorgen! Maar het was wel een verademing dat de pijn in mijn buik direct na de operatie weg was. Ik had weer honger en heb heerlijk gegeten (jaja vond het ziekenhuiseten zelfs lekker!). Helaas wel veel pijn aan de wonden van de kijkoperatie zelf.

IMG_6923De volgende ochtend moest er nog bloed geprikt worden bij mij voor onderzoek en kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht. Verbaasde mij eigenlijk hoe snel ik al naar huis mocht. Maar wel blij toe, ik was ondertussen wel helemaal klaar met het ziekenhuis! Dus mijn moeder heeft me opgehaald en mee naar mijn huis genomen. Daar heeft ze mijn spullen ingepakt en mijn katten en zijn we naar de polder gereden. Daar ben ik een week lekker vertroeteld door mijn ouders en kon ik wat bijkomen en herstellen. Helemaal de eerste dagen kon ik nog vrij weinig door de pijn.

2015-09-30 13.35.46Nu 2,5 week verder ben ik nog steeds erg moe van de narcose en het roesje, dit zal helaas ook nog wel lang kunnen duren zei de huisarts. Ook nog steeds veel last van wondpijn, dus om de 4 uur nog steeds 2 paracetamol. Erg frusterend dat het “zo” lang duurt, maar ik moet gewoon geduld hebben zegt de huisarts, ik wil te snel. Dus nog even rustig aan doen. Proberen om volgende week weer te beginnen met werken, eerst maar halve dagen proberen. Want ik ben nog erg moe en veel pijn. Wel ben ik erg verwend de afgelopen dagen, bloemen gekregen, visite en leuke cadeau’s! Bedankt voor iedereen die zoveel met me mee heeft geleefd en mijn ouders erg bedankt voor alle goede zorg!

 

Heb je galstenen gekregen door CWP?

Deze vraag kreeg ik veel, maar kan hier niet echt een antwoord op geven. Iedereen kan galstenen krijgen. Dit kan door erfelijkheid komen, overgewicht, slecht eten of door heel snel en heel veel afvallen. Bij mij hebben meerdere mensen in mijn familie galstenen gehad en ik ben heel snel en heel veel afgevallen. Waarschijnlijk heeft dat er wel voor gezorgd dat ik het nu heb gekregen ipv bijvoorbeeld over 20 jaar. Maar galstenen krijg je niet per se door CWP, aangezien iedereen dan galstenen zou moeten krijgen die het dieet volgt. En dat is niet zo, het kan er alleen voor zorgen dat het eerder gebeurt. Je maakt er wel meer kans op.

Maar zou ik dit dieet gevolgd hebben als ik zou weten dat ik dit allemaal zou moeten doormaken? HELL YES! Ik heb het er zeker voor over, want ook door overgewicht kan je galstenen krijgen. Ik heb nu bijna mijn streefgewicht bereikt en had nooit gedacht zoveel te kunnen afvallen. Dus ja zelfs deze helse pijn en weken heb ik er voor over om mijn streefgewicht te bereiken!

Advertenties