Lieve 19 jarige Lisette

Lieve 19 jarige Lisette, wat zou ik je graag een knuffel willen geven! Vanochtend zag ik deze herinnering op Facebook.. Al die jaren was mijn grootste verlangen om mooi te zijn, want ik vond mezelf zo lelijk. Ik was dik dus lelijk.. En afvallen lukte maar niet.. Dus ik voelde me vreselijk lelijk en haatte mezelf en mijn lichaam. Hierdoor werd het natuurlijk alleen maar erger en erger… Wat een strijd heb ik gehad de afgelopen 11 jaar.. Alle mogelijke diĆ«ten gedaan om maar mooi te worden.. Uiteindelijk een maagverkleining gehad, want dan zou ik afvallen en mooi zijn.

Toen ik 19 was, hele mooie meid dus!

Maar zelfs toen vond ik mezelf niet mooi.. Ook op m’n slankste kon ik niet oprecht zeggen dat ik mezelf mooi vond..

Eigenlijk sinds een half jaar is dat meer en meer gelukt, ik heb dankzij Frouke van spicypepper weer een gezonde relatie met eten gekregen en ben met meerdere therapeuten aan het werk geweest.

Ik ben er klaar mee om mezelf te verstoppen, ik ben er klaar mee om de bevestiging van schoonheid bij een ander te moeten krijgen.

Ik ben mooi.

Het heeft dus 11 jaar geduurd, wel iets langer want het speelde toen al heel lang.. En niet om mooi te worden, maar om mooi te voelen. Dat ik mezelf nu ook mooi vind als ik met slaperig hoofd, haar door de war, net uit bed voor de spiegel sta en oprecht kan zeggen he je ziet er zo ook mooi uit.

Ben ik nu slank? Nee. Heb ik nu een egale huid? Nee. Heb ik nu een fantastisch lijf zoals je in de modebladen ziet? Nee.

Maar ik ben mooi zoals ik ben.

Juist in deze tijd besef ik mij dat weer meer en meer. En ook hoe anderen mij vaak het gevoel gaven dat ik niet goed genoeg was. Dus die macht laat ik een ander niet meer hebben over mezelf.

Ik ben mooi.

I can do this!

14100509_10209975071924441_4342439303846967724_nAfvallen ging niet echt goed laatste weken.. Paleo niet echt een kans nog gegeven, te druk en chaotisch allemaal op werk en in mijn hoofd.. Resultaat: aangekomen! En flink ook..

Dus dat moest weer anders! Gelukkig hele fijne consulenten die me goed steunen en begeleiden om te kijken hoe we dit toch anders kunnen gaan doen. Onder andere gehad over sporten.. Ik vind sporten helemaal niet erg, maar omdat ik erg onzeker/verlegen ben vind ik het moeilijk om te beginnen bij iets. Ik denk dan alleen maar hoe anderen over mij zullen gaan oordelen ipv wat ik uit zo’n sport zou kunnen halen.

Vorig jaar juli ben ik begonnen met hardlopen. Maar helaas moest ik stoppen toen ik heel ziek werd door galstenen. Het herstel daarvan duurde lang en ik mocht ook een tijdje niet sporten. Uiteindelijk heb ik toen het aquarobic weer opgepakt en dat wel veel gedaan.

Maar toen ging ik verhuizen.. En ik had grote plannen, ik zou lekker beginnen met hardlopen want daar heb ik niets voor nodig wat ik niet al had en ik kon dat doen wanneer en waar ik maar wou… Ja Lisette, leuk bedacht.. Maar toen kreeg je het druk.. Er was altijd wel iets! Vooral dat ik de eerste stap (letterlijk xD) niet durfde te zetten.. Ik was erg bang dat mensen zouden oordelen over mij tijdens het hardlopen. Zo onzeker dat ik het gewoon niet deed, terwijl ik het zo lekker vond altijd om te doen!

Gelukkig heb ik hele fijne consulenten, strenge consulenten, maar hele fijne en lieve! En zij gaven mij even een schop onder de kont en lieten mij beloven dat ik deze week zou gaan hardlopen en bewijs op zou sturen naar hun… Dus ja ik moest er aan geloven! Als ik iets beloof dan maak ik het waar!

Die belofte maakte ik maandag.. Toen kwam dinsdag en had ik andere plannen in de avond.. En woensdag zo moe dat ik om 9 uur al naar bed was gegaan.. Maar had eigenlijk beloofd dat ik voor vrijdag zou gaan hardlopen.. Dus het moest vandaag! Dus alle moed verzameld.. Schoenen en sportkleding onder de laag stof gehaald en ben gaan hardlopen! Heerlijk was het! Wel even spannend soms, maar ben zelfs door centrum van Ermelo gelopen langs de terrasjes! Dit weekend weer hardlopen! Nu ga ik doorzetten!